پویان روحی
ترومن کاپوتی۱، نویسنده آمریکایی، در پیشگفتار کتاب «موسیقی برای آفتابپرستها»۲ مینویسد: «من نویسنده معروفی شده بودم، کتابهایم پرفروش بودند و مسحور لذت و سرخوشی بودم تا آنکه اولین ضربه به من وارد شد، وقتی که تفاوت بین نوشته بد و نوشته خوب را فهمیدم. اما ضربه اصلی را که تمام لذتهای مرا از بین برد، زمانی خوردم که فرق بین نوشته خوب و ادبیات را فهمیدم.»۳ یادداشت پیش رو درباره همین موضوع است، [درباره] تفاوت میان ساختمان بد، ساختمان خوب و معماری.
محمد رضایی
پرسش بنیادین «معماری چیست؟» یا «معماری چه میتواند باشد؟»، پرسشی عمیق است که در طول تاریخ، بسیاری سعی کردهاند تا در عرصه عمل و نظر، به آن پاسخ دهند. بررسی مصداقی معماران و آثار آنها، اگر نتواند ما را به پاسخ نزدیک کند، دستکم به وضوح و تدقیق پرسش کمک میکند. آلخاندرو آراونا۱، معمار شیلیتبار برنده جایزه پریتزکر، از جمله معمارانی است که تامل درباره آثارش، من را در فهم بهتر این پرسش یاری کرده است. نوشته تازهای از پویان روحی، بهانهای شد برای گردآوری یادداشتهایی پراکنده راجع به آراونا و رویکرد اجتماعیاش به موضوع معماری.
علیرضا تغابنی
فکر میکنم مدتی است که میتوان از دوگانه جعلی «معماری خودبسنده / معماری اخلاقی» فاصله گرفت، چرا که به نظر میآید این دوقطبی در فضای معماری معاصر، تقلیلدهنده و ناکافی است، چرا که هم از لحاظ تئوریک، نسبت به بسیاری از لایهها و ایدههای بینابینی یا ایدههای متفاوت، نابیناست و هم اینکه نمیتواند بسیاری از جریانها و تمرینهای عملی معتبر را در درون خود جای دهد. با همین منطق، خواندن معماری سبز به شکلی که صرفا مسئلهای اخلاقی و بروندیسیپلینی باشد و مسائل بنیادی معماری را به درجات دو و چندم اهمیت تقلیل دهد، هماکنون چندان دقیق به نظر نمیرسد و با این دوقطبی نمیتوان به آن پرداخت.
علیرضا تغابنی
حضور من در جشنواره معماری فیلیپین، مثل کسی بود که به یک مهمانی بزرگ خانوادگی دعوت شده باشد، از آن مهمانیها که همه از هزار سال پیش همدیگر را میشناسند و تو به عنوان تازهوارد جمع، سعی میکنی به واسطه لحنها و شوخیها و صحبتها، فضا را بفهمی، دینامیزم روابط را کشف کنی، موضوعات و دغدغههایشان را ببینی و از دریچه این مهمانی، به فضای اجتماعی، اقتصادی و عاطفی آن جمع نزدیک شوی.
پویان روحی۱
![مجموعه فیلمگفتارهای «آموزش معماری؛ بحران[های] وضعیت [معاصر] و چشماندازهای آینده»](http://uploads.iranian-architect.ir/2020/02/reading-0100.jpg "مجموعه فیلمگفتارهای «آموزش معماری؛ بحران[های] وضعیت [معاصر] و چشماندازهای آینده»")
علیرضا عظیمی
اخیرا یادداشتی را به قلم پویان روحی که توسط همکاران گرامیام در رسانه معمار ایرانی منتشر شده بود، خواندم. بنا بر پیشنهاد برخی همکاران استاد و باتجربهتر، فرصت را برای برقراری یک گفتگوی معمارانه مناسب دیده و نظر خود را پیرامون آن یادداشت در ذیل ذکر کردهام، با یادآوری این نکته که این تنها، نظر حقیر است و هیچ ادعایی و زاویهای با نگارنده و رسانه معمار ایرانی ندارم و هدف، تنها بحث معماری است.
کاترین اسپریدونف
آنچه در ادامه میخوانید، تحلیلی است از کاترین اسپریدونف، یکی از داوران دومین دوره جایزه شایستگی معمار ایرانی (۱۳۹۸)، درباره معماری ویلای شماره ۳۰، اثر مهندسین مشاور پادیر (سعید میرمحمدصادقی و لادن زارعی) که امسال رتبه نخست این جایزه را به خود اختصاص داد.
