Readings

From Pragmatism to Action Orientation / Alireza Taghaboni

از عمل‌گرایی تا عمل‌زدگی

علیرضا تغابنی

در جلسه‌ای برای طراحی پروژه‌ای هستیم که ایده‌های کلان و ساختاری‌اش، هفت‌ماهی است که مصوب شده و مراحل توسعه طراحی‌اش به شکلی پیش رفته که عملیات اجرا نیز شروع شده است. قسمت عمده جلسه که چهارساعتی به طول می‌انجامد، درباره اندازه فضاهای واحدهای مسکونی‌ است، و مدت مدیدی، بحث بر سر این است که اتاق‌های خواب مثلا ۱۸ مترمربع باشند یا ۲۰ مترمربع. خسته‌کنندگی و بی‌حاصلی و پوچی این بحث برای من، از یک طرف، و اهمیت آن از نظر ساخت و تیم سرمایه‌گذار پروژه، از طرف دیگر، باعث می‌شود در بحث، حضوری فعال، ولی توام با دل‌زدگی داشته باشم. به خود می‌گویم این هزینه‌ای است که برای به‌ عمل‌ درآوردن آرزوهایم باید پرداخت کنم و هم‌زمان، از خود به طعنه می‌پرسم که آیا واقعا همین‌طور است؟

© capital-placement.com

Read More ›››

An Escape Plan for Architecture / Iman Ansari

یک نقشه‌ فرار برای معماری

ایمان انصاری

این یادداشت، پیش‌گفتاری است بر کتاب در حال انتشار «در برابر ایدئولوژی»، به کوشش پویان روحی، که مجموعه‌ای است از یادداشت‌ها، گزارش نشست‌ها و رونمایی کتاب‌ها، و گفت‌و‌گوهای سال‌های اخیر. در این کتاب، در کنار متن‌هایی از پویان روحی، آثاری از رضا دانشمیر، علیرضا تغابنی، هومن طالبی، آرش نصیری، ایمان رئیسی، یاسر موسی‌پور، رضا عسگری، فائزه عارف‌نظری، سپیده علمی و … نیز آمده‌اند.

© iconscout.com

Read More ›››

The Role of Context in Contemporary Architectural Discourse / Arash Nasiri

فرار از دایره خودبسندگی
نقش زمینه در تحلیل گفتار معماری معاصر

آرش نصیرى

بحث زمینه و نحوه برخورد با آن، همواره یکی از مسائل چالش‌برانگیز میان معماران عموما نوگرا و منتقدان آنان بوده است. این بحث بارها از زبان افراد مختلف شنیده شده و در مواجهه با پروژه‌های بعضا نوگرا، این سوال مطرح شده است که پس کانتکست چه شد؟ بعد از این، چه بر سر کانتکست خواهد آمد؟ آیا به کانتکست توجه کرده‌اید؟ این معماری که ربطی به زمینه ندارد؟ و …؛ البته با پاسخ‌های مختلف و بعضا رندانه‌ای در جهت نفی این ارتباط یا اتصال ضمنی به آن نیز مواجه بوده‌ایم.

Casa da Musica, Porto, Portugal / Rem Koolhaas
© flickriver.com | Photo: Pedro Kok

Read More ›››

A Review on Isfahan Cultural Center / Hamidreza Khoei

سازمان‌دهی سنتی و اجزاء مستقل
تاملی طراحانه در وجهی از بنای مرکز فرهنگی اصفهان، اثر فرهاد احمدی

حمیدرضا خوئی

مرثیه‌گفتن برای هنرمندان یا متفکران یا دانشمندان، کاری خلاف جنس وجود آنان است. برای تکریم و تعزیز ایشان، باید ـ به‌جای افسوس‌خوردن ـ به آثارشان نگریست و آن‌ها را فهمید؛ چه، با فهم آثار آن‌ها، به احوال‌شان نزدیک می‌شویم و به بهترین وجهی از آنان یاد می‌کنیم؛ تکریم حقیقی همین است. با همین نگاه، دیشب صفحه فرهاد احمدی فقید را گشتم و دلم خواست که تصاویر «مرکز فرهنگی اصفهان» را مرور کنم، و در پی آن، فکر کردم یکی از صفات طرح را شرح کنم و آن را بنویسم.

Isfahan Cultural Center / Farhad Ahmadi
© aoapedia.ir

Read More ›››

In Remembrance of Mohsen Habibi / Nasser Fakouhi

شهر در غم استاد خویش
سیدمحسن حبیبی به روایت ناصر فکوهی

همیشه فکر می‌کردم دکتر حبیبی به عصری دیگر تعلق دارد، به پهنه‌ای متفاوت با آنچه ما می‌شناسیم؛ گویی در دیار خود، غریبه‌ای بود ستم‌دیده، اما همان‌قدر مهربان که دوست‌داشتنی، غریبه‌ای متفاوت که همه تحسینش می‌کردند: دانش تخصصی‌اش را، مهربانی و فروتنی‌اش را، روحیه شاداب و همیشه امیدوارش را، وفاداری و عشق بی‌پایانش را به زیبایی، و به‌ویژه، همه زیبایی‌های معماری و فرهنگ ایران.

سیدمحسن حبیبی (۱۳۲۶-۱۳۹۹)، استاد شهرسازی دانشگاه تهران و نویسنده کتاب «از شار تا شهر»
© telegram.me/Anthropology_Iran

Read More ›››

In Remembrance of Farhad Ahmadi / Mohammad Reza Haeri

جهان سست است و بی‌بنیاد، ازین فرهادکش فریاد
فرهاد احمدی به روایت محمدرضا حائری

دیشب، صدای تیشه فرهاد از بیستون معماری ایران بر نیامد. آری، همه شنیدیم که فرهاد به خوابی شیرین رفت، خوابی شیرین که بر همسر ارجمندش، فرزندان برومندش، دوستان دلبندش و آشنایان علاقمندش، خوابی تلخ است، تلخِ تلخ. اما چه تلخ، چه شیرین، فرهاد از این خواب سنگین برنخواهد خواست؛ اما چه تلخ و چه شیرین، فرهاد بیدار نخواهد شد، هشیار نخواهد شد، صاحب گفتار نخواهد شد.

فرهاد احمدی (۱۳۲۹-۱۳۹۹)، معمار مرکز فرهنگی دزفول و سفارت‌خانه ایران در کره‌جنوبی

Read More ›››