ویلای تهیوار
شرکت طرح و ساخت ازنو (سولماز تاتاری، احسان توسلی)
موقعیت: کوهسار، کرج، ایران
تاریخ: ۱۴۰۳
مساحت: ۵۴۰ مترمربع
وضعیت: ساختهشده
کارفرما: آقای مجدالحسینی، خانم مهدینژاد
تیم طراحی: نیلا شاهمحمدی، فرید رجبی، معصومه شصتی
طراحی فاز دو: معصومه شصتی
سازه: فرهاد بهرامی
تاسیسات مکانیکی: مهدی مهرآوران
اجرا: شرکت طرح و ساخت ازنو
تیم اجرا: بهمن زارع، سهیل سبیلی
گرافیک: ندا جهانتاب
عکس: محمدحسین حمزهلویی
حجم روزافزون ویلاهای حاشیه تهران، نه صرفا به عنوان مفری از شلوغی شهر و پناه در بافت مسکونی کمتراکم؛ بلکه حکایت شور و شوقی مفرحانه دارند که میزبان تعطیلات و اوقات خوش ساکنانش هستند. سرزندگی برنامه باطنی نهفته در ویلا و میل به پرسهزدن، سرککشیدن، کنجکاوی و کشفکردن، دیدزدنهای بازیگوشانه، دورهمیهای مختلف، درهمتنیدگی درون و بیرون، همه و همه بهانههای خوبی برای خلق اتمسفری فعال و رمزآلودند. فضاهایی که ترغیب مضاعفی برای تحریک ذوق و کنجکاوی سوژههایشان شوند و غیرمنتظرهبودن، کیفیت حسی ویژهای را در ذهن مخاطب ماندگار کند.
بازی احجام پروخالی، مسیرها و راهپلههای متنوع، نه تنها نفوذپذیری فضاها را تقویت میکنند، بلکه فرصتی بالقوهاند که مخاطبان از سر و کول بنا بالا روند و سیالیت فضاها همپای خاطراتشان شوند. تهیوار، با تمایلاتی اینچنینی برای ترکیب فضاهای پروخالی در جعبهای نسبتا منظم و ایستا شروع به رشدکردن کرد. ویلایی که به واسطه گشودگی خود در دو جبهه (در ضلع شمال و غرب رو به مناظر مطلوب و فاقد همسایه) و بستهبودنش در دو سمت دیگر (به واسطه سایت همسایههای بالقوه شرقی و جنوبی) تیپولوژی ترکیبی برونگرا-درونگرا را برگزید؛ بنای برونگرایی که حیاط های داخلی و فضاهای میانی متنوعی را در آغوش خود گنجانده است.
حیاط شمالی حداکثری که بیشترین فاصله از بنا را حفظ می کند، بنایی نسبتا شفاف و برونگرا را در ورود به نمایش می گذارد و حیاط جنوبی حداقلی با ساقههای نوری مختلف، خرده فضاهای درونی میسازد. حیاط شبهمرکزی که در دل پروژه جاگرفته، در هر سه طبقه با حفرههای مسقف و روباز درگیر میشود تا درجاتی از پیوستگی به خود را حفظ کند و مانند تنهای استوار، فضاها را گرد خود آورد و نور را تا عمق زیرزمین هدایت کند. در این عمیقترین حیاط داخلی، تکدرختی نسبتا سالخورده و باارزش کاشته شده که نشانی از گذران تقویم عمر ساکنین دارد و با قدکشیدنش حضوری پررنگتر در فضاهای داخلی خواهد داشت.
همزمان با تجربه نزدیکشدن به بنا و نظاره آن از جبهههای آزاد، نحوه قرارگیری پروژه در سایت تلاش دارد با تعلیقی حداکثری، حجم را از زمینه خود جدا کند. ارتباط بصری حداقلی بنا با حیاط شمالی به واسطه استفاده از پله و نشیمنگاه مشبک طولی، کیفیت حسی متفاوتی را در تجربه نشستن و نظاره زمین بازی فراهم کرده و مضاف بر آن، فضای دنج و ویژهای در مسیر شمالی زیرزمین خلق میکند. بدینترتیب، بنا به صورت بصری و تلویحی سعی دارد ماهیت مکعبی خود را حفظ کند و بر خاصیت تندیسی خود بیفزاید.
گرچه برنامه طبقات به تبعیت از تفکیک عرفی، شامل حیطه فراغت (زیرزمین)، زیست (همکف) و سکونت شبانه (اول) میشود، ولی ارتباط پیوسته فضاهای خالی با امکانهای دسترسی متنوع که الزاما به حیطههای داخلی نفوذ نمیکند، اجازه ضمنی به پرسهزنی و استفاده حداکثری از ظرفیت فضاهای خالی محصور در ترازهای مختلف را میدهد (دسترسیهای عمودی و افقی بنا و سایت امکان حضور و سیاحتی پیوسته در اکثر فضاهای بیرونی را فراهم میکنند).
حضور حفرهها، اتاقها را به صورت جزیرهای سازماندهی میکنند و در قامت کاراکتری موثر، رنگ و متریال آجریشان برای روحبخشی به فضای داخل در سکانس پسزمینه فعال میشوند. از همینرو، فضاهای پر با رنگ سبکتر سفید و فضاهای خالی با غلظت سنگینتر آجر نشانهگذاری می شوند و دوگانه فضایِ پرِ سبک- فضایِ خالی سنگین شکل می گیرد. و اینگونه است که حضور تراسها و حیاطهای متنوع در کنار فضاهای عمومی و خصوصی، سعی در پاسخ به نیاز طبیعی مخاطب برای بهرهوری از طبیعتی دارد که هوایش در خارج از شهر شلوغ تهران، روی خوشتری به ساکنانش نشان میدهد.
The Voids Villa
AsNow Design & Construct (Solmaz Tatari, Ehsan Tavassoli)
Location: Kuhsar, Karaj, Iran
Date: 2024
Area: 540 sqm
Status: Completed
Client: Mr. Hosseini, Mrs. Mehdi Nejad
Design Team: Nila Shahmohammadi, Farid Rajabi, Masoumeh Shasti
Detail Design: Masoumeh Shasti
Structure: Farhad Bahrami
Mechanical Engineering: Mehdi Mehravaran
Construction: AsNow Design & Construct
Construction Team: Bahman Zaree, Soheil Sabili
Graphic: Neda Jahantab
Photo: M.H. Hamzehlouei
The proliferation of villas on Tehran’s outskirts reflects more than a desire to escape the city’s clamor and density. These homes embody a spirited pursuit of leisure and conviviality. The dynamic interplay of indoor and outdoor spaces, coupled with a playful exploration of different design eras, creates an atmosphere of intrigue and vitality. These villas are stages for the celebration of life, where residents and guests alike can wander, discover, and immerse themselves in a world of endless fascination. Spaces that offer a heightened incentive to stimulate the taste and curiosity of their subjects, where the unexpected leaves a special sensory quality in the mind of the viewer.
The play of solid and void volumes, diverse paths, and stairways, not only strengthen the permeability of spaces but also offer a potential opportunity for viewers to climb over the building and become one with the fluidity of the spaces as their memories evolve. The Voids, with such inclinations to combine void spaces within a relatively ordered and static box, began to grow. The villa, due to its openness on two fronts (north and west, facing desirable views and devoid of neighbors) and its closure on the other two sides (due to the site of potential eastern and southern neighbors), chose a combined extroverted-introverted typology; an extroverted building that embraces a variety of internal courtyards and intermediate spaces.
The maximum northern courtyard, which maintains the greatest distance from the building, showcases a relatively transparent and extroverted building upon entry, while the minimal southern courtyard with its various light shafts creates small interior spaces.” The semi-central courtyard, nestled within the heart of the project, engages with both covered and open voids on all three floors, maintaining a degree of continuity. Like a sturdy trunk, it gathers spaces around itself and conducts light into the depths of the basement. In this deepest interior courtyard, a relatively old and valuable tree has been planted, serving as a marker of the passage of time for the residents. As it grows taller, it will have an increasingly prominent presence in the interior spaces.
Simultaneously with the experience of approaching the building and observing it from its open facades, the project’s placement on the site endeavors to maximally suspend the volume from its context. The minimal visual connection of the building with the northern courtyard, through the use of a long, latticed stair and seating area, provides a different sensory quality to the experience of sitting and watching the playground. Additionally, it creates a cozy and unique space in the northern underground passage. In this way, the building visually and implicitly seeks to preserve its cubic nature and enhance its sculptural quality.
Although the program of the floors follows the conventional division into leisure (basement), living (ground floor), and nighttime habitation (first floor), the continuous connection of void spaces with diverse access possibilities, which do not necessarily penetrate the interior spaces, implicitly allows for wandering and maximum use of the capacity of enclosed void spaces at different levels (vertical and horizontal accesses within the building and site allow for continuous presence and exploration in most outdoor spaces).
In addition, the presence of voids organizes the rooms as islands and, in the role of an effective character, their brick color and material become active in the background sequence to enliven the interior space. Therefore, the solid spaces are marked with lighter white color, and the void spaces with a heavier concentration of brick, forming a duality of light-filled and heavy-void spaces. In this way, the presence of various terraces and courtyards, alongside public and private spaces, seeks to respond to the natural human need to benefit from nature, whose air outside the bustling city of Tehran shows a more welcoming face to its residents.