سرکار بانو ترکیبی

محمد رضایی

با محدودشدن توان و بستر اندیشه‌­ورزی در تاریخ معاصر ایران، چندصدایی که از لوازم حیات فرهنگی است، با تک‌­صدای بلندی خاموش شد، و فرهنگ و هنر، تهی‌شده از پویایی، مترادف شد با میزگردهای خشک تلویزیونی که هیچ جذابیتی برای «بانو ترکیبی» که کودک شیرینی بود، نداشت. بانو در دوران مدرسه هم فرهنگ و هنر را از همان تریبون تک­‌صدای قدرتمند شناخت، و این­‌گونه بود که فرهنگ‌­گریزی برای او، به شکلی از ابراز هویت بدل شد که زمانی خود را به شکل افت سرانه مطالعه نشان می­‌داد و زمانی در قالب رشد تماشای سریال­‌های احساسی. محصولات فرهنگی جهان پست‌­مدرن (که التقاط و چندپارگی از ویژگی­‌های آنهاست) و نفوذ آنها از راه‌­ قاچاق و توسعه کمیت­‌زده دانشگاهی، همه‌ ­و ­همه در شکل­‌گیری کیستی بانو ترکیبی تاثیرگذار بودند. با این حساب، بانو ترکیبی به مثابه صدفی درون­‌تهی، برون‌داد فرهنگی قابل پیش‌­بینی جامعه ایران معاصر است.

Read More ›››