فصلنامه هنر معماری
شماره ۵۷، تابستان ۱۳۹۹
ویژهنامه جایزه ساختمان سال ۱۳۹۸

امروزه، با توجه به انفجار جمعیت، مشکلات اقتصادی، تورم و …، خانه تبدیل به آخرین پناهگاه بشر شده است. ارجحیت سکنیگزیدن به زیستن موجب شده است تا خانهها جای خود را به آپارتمانهای کوچک و بزرگی بدهند که نه فقط در ظاهر، بلکه در نام و نشانشان نیز با شهر و مردمان آن غریبهاند که با وجود نمونههای خوب، هنوز هم به عنوان بزرگترین دغدغه جوامع و اساسیترین نیاز بشر به شمار میآیند. در این راستا، کوچه در پی پرداختن به این معضل همیشگی و همواره رو به تزاید برآمده است تا با رجوع به تجربه زیسته افراد، مواجههای دقیقتر با این موضوع داشته باشد.

ویژهنامه هفتمین جایزه طراحی داخلی ایران معاصر و نخستین دوره جایزه ملی آجر در معماری معاصر ایران

کلانشهرهای امروزی در کلاف سردرگم ساختوسازهای بیقاعده و تقلیدی کورکورانه، تنها به قصد ابراز وجود، به دنبال چیستی خود میگردند و در چنین شهرهایی، فضای عمومی زیر چرخهای اتومبیلها از بین میرود؛ دیگر مجالی برای پیدایش و بازتعریف آنها به عنوان مکانی انسانمحور برای شکلگیری روابط اجتماعی، باقی نمیماند. کمرنگشدن هویت، خاطره جمعی و حس تعلق از دایره واژگان مردمان شهر، حاصل این فرایند است. کوچه به پشتوانه چنین استدلالی، با نگرش تحلیلی ـ انتقادی، به سراغ زندگی روزمره در فضاهای عمومی کلانشهرهای ایران رفته است.

نما و سلیقه ظاهری به عنوان اولین خصیصه از معماری، در تقابل نزدیک با فضای شهری است و نقش غیر قابلانکاری در تعریف هویت شهر، تصویر ذهنی شهروند و شناخت او از محیط پیرامونی و رابطهاش با شهر دارد. کوچه در این شماره بر آن است تا در عصری که فهم بدقوارهای از مدرنیته، تمدن ما را به انحطاط میکشاند، پرونده بحران سلیقه در معماری امروز ایران را با گردآوری و انتشار مقالاتی که دارای نگرش تحلیلی ـ انتقادی بر روی معماری کلانشهرهای ایران هستند، مورد بررسی قرار دهد.
