فصلنامه طراح، شماره 11، تابستان 1394
ویژه فرهنگ معماری/ چالش هویت
Interview with Amirhossein Taheri
امیرحسین طاهری، موسس دفتر معماری «شیوه دگردیس»، در گفتوگو با «معمار ایرانی»:
ایدهآل من این است که در پروسه تولید معماری تاثیر مستقیم نگذارم یا تاثیرم خیلی محدود باشد.
اولدوز فضلعلی
امیرحسین طاهری، متولد ۱۳۵۳ و دانشآموخته کارشناسیارشد معماری از دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکزی است. او فعالیت حرفهای خود را در سال ۱۳۷۷، با ساخت «خانه مرشدزاده» آغاز کرده است. تاسیس دفتر معماری «شیوه دگردیس» در سال ۱۳۸۵، کسب چند رتبه در مسابقات معماری و جایزه معمار، و سخنرانی در چند سیمنار، از جمله سوابق حرفهای اوست.
Tehran Enqelab Square Monument / Mohammad Rezaei
Apartment No. 1 / Shaar Office
Guilan University’s Entrance Gate Competition
مسابقه طراحی سردر دانشگاه گیلان
برگزارکننده: دانشگاه گیلان
هیات داوران: محسن خراسانیزاده، محمدمهدی رئیس سمیعی، حمزه غلامعلیزاده، مهرداد امیرنژاد مژدهی، سیدمحمدرضا فاروقی، سیدجلیل میرباذل (داور علیالبدل)
آخرین مهلت ثبتنام: 15 شهریور 1394
آخرین مهلت ارسال آثار: 28 مهر 1394
Entrance Gate of Art University’s Farabi Campus / Javad Sheari
سردر ورودی پردیس فارابی دانشگاه هنر
معمار: جواد شعری
موقعیت: کرج، ایران
تاریخ: 1394
وضعیت: طرح پیشنهادی مسابقه
کارفرما: دانشگاه هنر
همکار طراحی: سیما شیرینژاد
Architecture & Construction 43
Shiraz Zand Mixed-Use Complex Competition
مسابقه طراحی مجموعه چندعملکردی زندیه شیراز
برگزارکننده: شرکت عمران و بهسازی شهری ایران
مجری: مهندسین مشاور بنکوهسازان
هیات داوران: ایرج اعتصام، سیدمحسن حبیبی، کامران صفامنش، ایرج کلانتری، ناصر بنیادی، فرجاله رجبی، مروارید قاسمی
آخرین مهلت ثبتنام: 2 شهریور 1394
تاریخ اعلام فهرست مشاوران منتخب: 4 مهر 1394
آخرین مهلت ارسال آثار: 13 آذر 1394
تاریخ اعلام نتایج: 27 آذر 1394
Zafaraniyeh Residential Building / Line Architecture Office
The Do’s and Don’ts of Architectural Education / Pooyan Rouhi
بایدها و نبایدهای آموزش معماری
پویان روحی
نظام آموزشی معماری در ایران، سالهاست مورد بازبینی اساسی قرار نگرفته و بههمیندلیل نتوانسته با نظام آموزشی پیشرو، پیوند برقرار كند. تقلیدی از مدل آموزشی بوزار مربوط به نیمه سده نوزدهم كه در اصل به نیمه سده هفدهم بازمیگردد، با تغییراتی اندك، در فضای آكادمیك معماری ایران برقرار است. در برابر این مدل، مدل باهاوس قرار میگیرد كه از ١٩١٩ در مدرسه باهاوس، و با هدف آشتی تكنولوژی و هنر، در قالب آموزش عملی اجرا شد. در سالهای پایانی دهه ١٩٣٠ و با فشار رژیم نازی، باهاوس تعطیل شد و بیشتر استادانش، ناچار به مهاجرت به ایالات متحده شدند. آنها در آمریكا پخش شدند (میس در ایلینویتك، لازلو موهولی- ناگی در باهاوس نو، والتر گروپیوس و مارسل بروئر در هاروارد) و تجربیات خود را در این محیطهای آموزشی جدید به كار گرفتند.
