شهاب میرزاییان، برنده سومین دوره «جایزه شایستگی معمار ایرانی»، در گفتوگو با «معمار ایرانی»:
یک کارخانه میتواند جدای از برآوردن نیازهای کاربردی، واجد کیفیت فضایی نیز باشد.
معماران ستاره، معمارانی که نمیشود نامشان را حتی برای یکبار هم نشنیده باشیم، خطشان، رسمشان و هر قدمی که برداشته/برمیدارند، بهمثابه الگویی میشود برای پیروی؛ گاه فراتر از آن، خواسته یا ناخواسته، به بتی بدل میشوند برای پرستش، همچون خدایانی که رسم خدایی را نیاموختهاند و ما حتی بدون لحظهای تامل، اجازه نقد عملکردشان را هم به خود نمیدهیم. در نتیجه، در این شماره از مجله، بر آن شدیم تا با گردآوری مطالبی پیرامون معماران ستاره (بهزعم مجله) دهه نود معماری ایران، در راستای ارتقای قدرت نقد و سواد بصری جامعه ایرانی در زمینه معماری گام برداریم و تصویری درباره بخشی از آنچه در حیطه نظر، در معماری دهه اخیر ایران، توسط معماران ستاره ساخته شده است، ارائه دهیم.
در جلسهای برای طراحی پروژهای هستیم که ایدههای کلان و ساختاریاش، هفتماهی است که مصوب شده و مراحل توسعه طراحیاش به شکلی پیش رفته که عملیات اجرا نیز شروع شده است. قسمت عمده جلسه که چهارساعتی به طول میانجامد، درباره اندازه فضاهای واحدهای مسکونی است، و مدت مدیدی، بحث بر سر این است که اتاقهای خواب مثلا ۱۸ مترمربع باشند یا ۲۰ مترمربع. خستهکنندگی و بیحاصلی و پوچی این بحث برای من، از یک طرف، و اهمیت آن از نظر ساخت و تیم سرمایهگذار پروژه، از طرف دیگر، باعث میشود در بحث، حضوری فعال، ولی توام با دلزدگی داشته باشم. به خود میگویم این هزینهای است که برای به عمل درآوردن آرزوهایم باید پرداخت کنم و همزمان، از خود به طعنه میپرسم که آیا واقعا همینطور است؟