برجباغ آرمانی
علیرضا سهدهزاده
راهیافته به مرحله نیمهنهایی چهارمین دوره جایزه شایستگی معمار ایرانی (۱۴۰۰)
From Pragmatism to Action Orientation / Alireza Taghaboni
از عملگرایی تا عملزدگی
علیرضا تغابنی
در جلسهای برای طراحی پروژهای هستیم که ایدههای کلان و ساختاریاش، هفتماهی است که مصوب شده و مراحل توسعه طراحیاش به شکلی پیش رفته که عملیات اجرا نیز شروع شده است. قسمت عمده جلسه که چهارساعتی به طول میانجامد، درباره اندازه فضاهای واحدهای مسکونی است، و مدت مدیدی، بحث بر سر این است که اتاقهای خواب مثلا ۱۸ مترمربع باشند یا ۲۰ مترمربع. خستهکنندگی و بیحاصلی و پوچی این بحث برای من، از یک طرف، و اهمیت آن از نظر ساخت و تیم سرمایهگذار پروژه، از طرف دیگر، باعث میشود در بحث، حضوری فعال، ولی توام با دلزدگی داشته باشم. به خود میگویم این هزینهای است که برای به عمل درآوردن آرزوهایم باید پرداخت کنم و همزمان، از خود به طعنه میپرسم که آیا واقعا همینطور است؟
Moshref Villa / Mohammad Reza Kohzadi
An Escape Plan for Architecture / Iman Ansari
یک نقشه فرار برای معماری
ایمان انصاری
این یادداشت، پیشگفتاری است بر کتاب در حال انتشار «در برابر ایدئولوژی»، به کوشش پویان روحی، که مجموعهای است از یادداشتها، گزارش نشستها و رونمایی کتابها، و گفتوگوهای سالهای اخیر. در این کتاب، در کنار متنهایی از پویان روحی، آثاری از رضا دانشمیر، علیرضا تغابنی، هومن طالبی، آرش نصیری، ایمان رئیسی، یاسر موسیپور، رضا عسگری، فائزه عارفنظری، سپیده علمی و … نیز آمدهاند.
Ali Sardar Afkhami, Architect of Tehran City Theater, dies at 91
علی سردارافخمی، معمار تئاتر شهر تهران، درگذشت
زادروز: ۱۳۰۸، تهران
تحصیلات: دانشآموخته معماری از دانشکده هنرهای زیبای پاریس
درگذشت: ۱۷ آذر ۱۳۹۹، پاریس
Sorkheh Hesar Villa / Sepidar Architecture Group
Project or Practice; Chapters from A Disciplinary Practice / Pooyan Rouhi
Darous Building / Seyed Hamed Hosseini
Fereshteh Office / Kelvan Interdisciplinary Design
دفتر اداری فرشته
دفتر طراحی میانرشتهای کلوان (امیر یاری، سارا بروجردی، رهام احمدیان)
Interview with Eskandar Mokhtari: The First Generation of Iranian Women Architects
نگاهی به تاریخ حضور زنان در عرصه معماری ایران، در گفتوگو با اسكندر مختاری طالقانی
نسل اول زنان معمار ایران، نسل فراموششده
نیلوفر رسولی
«اولینها» را عموما تاریخ فراموش نمیكند؛ صفحات بیشمار دانشنامهها مملو از نام و یاد افرادی است كه برای نخستین بار، پایشان را از گلیمشان فراتر بردند و آنچه را گفتند یا آنچه را كردند كه دیگران نگفته و نكرده بودند. «اولینها» را عموما تاریخ فراموش نمیكند، اما صفحههای مجازی و حقیقی تاریخ معماری معاصر ما از یاد و نام «اولین» نسل زنان معمار خالی است. صرفا نگاهی به صفحه ویكیپدیای فارسی با رده زنان معمار اهل ایران، نشان میدهد كه این نسل چگونه به باد فراموشی گرفته شدهاند. غبار فراموشی در وضعیتی بر آثار نسل نخست زنان معمار ایران فرو ریخته است كه معماریكردن زنان در تاریخ معماری ایران، عملا امری ـ اگر نگوییم بیسابقه ـ بسیار كمسابقه بود. كمتر از ۱۰۰ سال پیش، عرصهای كه عمدتا در ید مردان بود، با چرخشی، فرصت را به زنان نیز میدهد. نكتار آندروف پاپازیان را نخستین زن معمار معاصر ایران میدانند؛ زنی كه میخواست مهندسی معدن بخواند، نخستین زنی بود كه دیپلم ریاضی گرفت، و نخستین زنی بود كه پابهپای همسر معمارش، معماری كرد و معمار ماند.
