دوماهنامه معمار
شماره ۱۵۰، فروردین و اردیبهشت ۱۴۰۴
آپارتمان، محله، شهر

علی دارابزاد
لبیوس وودز در یکی از مواضع نظری خود، معماران را به کنشگری در عرصه تئوری فرا میخواند. از نظر او، معماران نباید منتظر بمانند تا نظریه از دل دانشگاه یا محیط آکادمیک به آنان عرضه شود، بلکه باید خود، خالق و نویسنده نظریه باشند.۱ این فراخوان، پرسشهایی بنیادی را پیشروی ما میگذارد: چه چیزی میان معمار و نظریه فاصله انداخته است؟ مرز میان حوزه حرفهای معماری و فضای آکادمیک چگونه شکل گرفته است؟ و در نهایت، چه ویژگیهایی «معماری» را از «ساختوساز» متمایز میکند؟

مهرداد زواره محمدی
مسابقه معماری باید فرایندی عادلانه، شفاف و حرفهای برای انتخاب طرحهای معماری، بهویژه در پروژههای شاخص و عمومی باشد. این فرایند که بارها در سراسر جهان آزموده و تجربه شده است، یکی از مفیدترین و موثرترین روشها برای دستیابی به طرحهای کارآمد محسوب میشود. اگر در برخی موارد، برگزاری مسابقات معماری در کشور ما نتیجه مطلوبی به همراه نداشته، علت آن، نه ذات مسابقه و فرایند آن، بلکه عملکرد ضعیف و نادرست عوامل و ارکان مسابقه بوده است.
آنچه در ادامه میخوانید، برگرفته از ضوابط و مقررات داخلی و خارجی مسابقات معماری، و همچنین تجربیات شخصی نگارنده در مدیریت، برگزاری، داوری و نظارت بر مسابقات مختلف است. امیدوارم مطالعه این نوشتار به بهبود روند برگزاری مسابقات معماری و افزایش اثربخشی آنها در ارتقای کیفیت معماری و سیمای شهرها کمک کند.
