معماری، نظریه و مرزهای تولید
تاملی بر دیدگاه لبیوس وودز
علی دارابزاد
لبیوس وودز در یکی از مواضع نظری خود، معماران را به کنشگری در عرصه تئوری فرا میخواند. از نظر او، معماران نباید منتظر بمانند تا نظریه از دل دانشگاه یا محیط آکادمیک به آنان عرضه شود، بلکه باید خود، خالق و نویسنده نظریه باشند.۱ این فراخوان، پرسشهایی بنیادی را پیشروی ما میگذارد: چه چیزی میان معمار و نظریه فاصله انداخته است؟ مرز میان حوزه حرفهای معماری و فضای آکادمیک چگونه شکل گرفته است؟ و در نهایت، چه ویژگیهایی «معماری» را از «ساختوساز» متمایز میکند؟
