On the Soft Techniques of Discursive Transformation & The Aesthetics of Expediency / Mohammad Hadianpour

در باب تکنیک‌های نرم استحاله‌ گفتمانی و استتیک‌های مصلحت‌اندیشی
پاسخی به یادداشت «رو در رو با بنیادگرایی معماری» از پویان روحی

محمد هادیان‌پور

Read More ›››

Sanandaj Innovation Center / Shiveh Architecture Studio

مرکز نوآوری سنندج

دفتر طرح و معماری شیوه (مهدی قزل‌‌ ایاغ، مصطفی مومنی‌راد، محمدرضا رحیم‌زاده)

Read More ›››

Cubic Home / Border of Living Architecture & Construction Studio

خانه کوبیک

دفتر معماری و ساخت مرز زیستن (ساسان توکلی، شقایق جامی)

Read More ›››

Instrumental Cunning in Iranian Contemporary Architecture / Davood Boroojeni

رندی ابزاری در معماری معاصر ایران

داوود بروجنی

در دهه‌های اخیر، معماری معاصر ایران با چالشی مهم مواجه شده است که در لایه‌های عمیق طراحی و ارائه پروژه‌ها نمود می‌یابد. این چالش عبارت است از رواج رویکردهایی که بیش از آنکه بر کیفیت فضایی و تجربه زیستی کاربر متمرکز باشند، بر بازنمایی و ارائه نمایشی پروژه‌ها استوارند. در این چارچوب، واژه «رندی» که در فرهنگ ایرانی، نشانه نوعی هوشمندی موقعیتی و ذکاوت فکری است، به شکل ابزاری و اغلب انحرافی مورد استفاده قرار می‌گیرد، چیزی که می‌توان آن را «رندی ابزاری» نامید.

Read More ›››

Hub Spa / Mian Marz Architectural Studio

هاب اسپا

استودیو معماری میان‌مرز (حسین رحمانی، پوریا فرخی)

Read More ›››

Architectural Optimism; A Critical Review of A Simplification / Ali Darabzad

خوش‌بینی معماری  
نگاهی انتقادی به یک ساده‌سازی 

علی داراب‌زاد

هومن طالبی، معمار ایرانی، در اظهارنظری مختصر، اما قابل تامل در کتاب «در برابر ایدئولوژی [یک نقشه فرار برای معماری]»۱ می‌گوید: «ما معمارها باید ذاتا خوش‌بین باشیم و خوش‌بینی مسئله‌ای نهفته در ماست. زمانی که یک معمار خوش‌بینی‌اش را از دست می‌دهد، می‌شود پیرانزی یا لبیوس وودز، و نمی‌تواند پروژه‌هایش را بسازد. ما مجبوریم به ساختن و مثبت فکرکردن، و وقتی مثبت فکر نکنیم، نمی‌توانیم بسازیم.» این جمله که به صورت کوتاه‌تر در صفحه اینستاگرام معمار ایرانی منتشر شده است، در لایه‌ نخست خود نوعی دعوت به پافشاری و امید در فرایند طراحی و تحقق معماری است، اما در سطحی عمیق‌تر، با نگاهی تئوریک، چنین اظهارنظری حامل دو پیش‌فرض بنیادین و مسئله‌ساز است: نخست، تقلیل نساختن به ناکامی یا ضعف؛ دوم، برابردانستن بدبینی با انفعال یا بی‌ثمری. این یادداشت با بازبینی مفهومی و تاریخی این دو فرض، تلاش می‌کند تا نسبت میان خوش‌بینی، بدبینی، و عمل معمارانه را با نگاهی انتقادی بازخوانی کند.

Read More ›››