افسانه شفیعی
سرانجام به آپارتمانهای کوچک و بینوری که جای معماری و سبک زندگی ایرانی را گرفته، عادت میکنیم ولی آیا به هرجومرج و آشفتگی در فضای معماری و شهرسازی نیز عادت خواهیم کرد؟ آپارتمانهای نابرابر در ارتفاع، نابرابر در صرف هزینه، هرجومرج در کاربرد مصالح، هرجومرج در نماکاری و ناهمخوان با فضای اطراف، بیش از هر چیز یادآور این حقیقت است که یک بنا حجمی انتزاعی و جدای از محیط اطرافش نیست.
اولدوز فضلعلی
علی حمیدی مقدم، متولد ۱۳۵۲ و دانشآموخته کارشناسیارشد معماری از دانشگاه آزاد اسلامی همدان است. او فعالیت حرفهای مستقل خود را در سال ۱۳۸۵، با پروژه «ساختمان مرکز تحقیقات مخابرات ایران» آغاز کرده است. تاسیس دفتر معماری «روند هماهنگ [L]»، کسب رتبه در مسابقات داخلی و بینالمللی معماری، و تدریس در دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکزی و دانشگاه سوره، از جمله سوابق حرفهای اوست.
بهرام شیردل. این اسم در دنیای معماری حتی نیاز به توضیح مجدد یا اضافهای ندارد. موافقان و مخالفان، او را خوب میشناسند، بر ویژگیهایش بهویژه در سخنوری و دستهای قویاش در طراحی واقفند. گروهی معتقدند او معمار مؤلفی است، زیرا بدون آنکه به فکر تقلید یا کپی باشد، میتواند اصل و عصاره آنچه را که در سر دارد روی کاغذ بکشد و از دلِ شرکت «شیردل و همکاران» بیرون دهد و گروهی دیگر، او را ایدهپردازی خلاق میدانند که بسیاری از پروژههایش به دلیل بلندپروازی هیچگاه اجرا نشدهاند. فارغ از اینها، این مصاحبه، شیردل را در مقام یک منتقد معماری میشناسد و از او سؤال پرسیده. هدف، پیداکردن نقطهنظری تازه درباره معماری امروز شیردل و نقدی به وضعیت معماری در ایران است. شیردل در این مصاحبه از همهچیز سخن گفته؛ از نقشهایی که به او دادهاند تا بهنوعی حاتم طایی و دنکیشوت در معماری ایران باشد و از نقشی که خود مایل به درانداختن آن است: «ایجاد اولین مدرسه مستقل معماری در ایران». این گفتوگو قطعا در روزهای آینده با بازخوردهای فراوانی همراه خواهد بود و گروهی به گله و گروهی به اعتراض درباره آن سخن خواهند راند، اما واقعیت این است که شیردل در این گفتوگو، خالصانه سخن میگوید؛ او نگران و ناراحت است و این برای معماری که ۲۰ سال پیش با اندیشه تغییر به دنیای معماری ایران آمده، حکایت از نوعی دلواپسی پدرانه دارد:
کمال یوسفپور
فرشاد فرهی، معمار و هنرمند باسابقه ایرانی است که در حال حاضر، در واشینگتن دیسی آمریکا زندگی میکند. او دانشآموخته کارشناسیارشد معماری از دانشگاه ملی ایران است و تحصیلات خویش را در انستیتو هنر سانفرانسیسکو و دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC) ادامه داده است. مشارکت با زندهیاد هادی میرمیران در تاسیس مهندسان مشاور نقشجهان پارس، همکاری با بهرام شیردل، تدریس در دانشگاه، عضویت در هیئت تحریریه مجله معماری و شهرسازی، و نگارش مقالاتی درباره هنر و معماری ایران، از جمله سوابق حرفهای فرشاد فرهی است.
اولدوز فضلعلی
امیرحسین طاهری، متولد ۱۳۵۳ و دانشآموخته کارشناسیارشد معماری از دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکزی است. او فعالیت حرفهای خود را در سال ۱۳۷۷، با ساخت «خانه مرشدزاده» آغاز کرده است. تاسیس دفتر معماری «شیوه دگردیس» در سال ۱۳۸۵، کسب چند رتبه در مسابقات معماری و جایزه معمار، و سخنرانی در چند سیمنار، از جمله سوابق حرفهای اوست.
افسانه شفیعی
دوسالانه ونیز یکی از معتبرترین رویدادهای هنری است که هر دوسال یکبار در ایتالیا برگزار میشود. ایران امسال هفتمین حضور خود را در این دوسالانه تجربه میکند. دوسالانه ونیز در سالهای فرد به هنر اختصاص دارد و در سالهای زوج به معماری، اما امسال در پاویون ایران بخشی هم برای معرفی پروژههای معماری طراحی شده تا زمینهای مساعد برای حضور در دوسالانه معماری ۲۰۱۶ ونیز فراهم شود. بخش معماری با طراحی پرفورمنسی از مکعبهای سیال به ارائه پروژههای ساختهشده و معاصر ایران نظر دوخته که به ارتباط تنگاتنگ هنر و معماری کمک کرده است. درهمینرابطه با مهرداد زوارهمحمدی به گفتوگو نشستیم.
افسانه شفیعی
بیشترین تأثیر هوشنگ سیحون، پرورش شاگردانی بود که بهخوبی دریافتند با اندوختهای غنی که بهدست آوردهاند، چه کنند. شاگردان وی که همه از چهرههای برجسته معماری معاصر ایران هستند، توانستند پلی بسازند میان گذشته و امروز تا نهال معماری مدرن ایران در سالهای گذشته آسیب نبیند و به رشد خود ادامه دهد. مهندس حسین شیخ زینالدین از شاگردان هوشنگ سیحون است که دو بال معماری را که سیحون بیش از هرچیز بر آن تأکید میورزید، با وفاداری هرچه تمام، به نسلهای تازه رساند؛ عملکرد و زیبایی.
افسانه شفیعی
دیباچه کتاب «تاروپود هنوز…» اثر علیاکبر صارمی پیشِرویم است و میخوانم «معمولا حذفکردن و فشردهکردن بهمراتب مشکلتر از انباشتن و پُرکردن اوراق است. وقتی درصدد حذف برای جملهها به تکاپو میافتند و گریبانت را میگیرند که به من دست نزن، حیف است، جملهات ناقص میشود، مطلب گنگ میشود و نویسنده مبهوت و سرگردان میان انتخابها». شیوه معماری علیاکبر صارمی مصداق همین کلام است؛ حذف بهجای انباشتن. عناصر بصری ساده و بهدقت فکرشده. در نهایتِ انتزاع و در نهایتِ قدرت. گویی گلستان سعدی و شمیم خوش آن الهامبخش وی بوده است که در دیباچه کتابش به حیرت مینویسد «بهراستی سعدی چگونه توانسته آن همه دانش و تجربه را در چنین متن پُر طراوت و هنرمندانهای بفشرد و جای دهد؟» صارمی خود در حد توان، کوشش کرده است بهجای ساختن، نسازد تا ماندگاری آثارش را در عناصری آرام تضمین کند.
اولدوز فضلعلی
