رو در رو با بنیادگرایی معماری
خانه شاعر، بازاستفاده تطبیقی و فرهنگ حذف
پویان روحی
Readings
Instrumental Cunning in Iranian Contemporary Architecture / Davood Boroojeni
رندی ابزاری در معماری معاصر ایران
داوود بروجنی
در دهههای اخیر، معماری معاصر ایران با چالشی مهم مواجه شده است که در لایههای عمیق طراحی و ارائه پروژهها نمود مییابد. این چالش عبارت است از رواج رویکردهایی که بیش از آنکه بر کیفیت فضایی و تجربه زیستی کاربر متمرکز باشند، بر بازنمایی و ارائه نمایشی پروژهها استوارند. در این چارچوب، واژه «رندی» که در فرهنگ ایرانی، نشانه نوعی هوشمندی موقعیتی و ذکاوت فکری است، به شکل ابزاری و اغلب انحرافی مورد استفاده قرار میگیرد، چیزی که میتوان آن را «رندی ابزاری» نامید.
Architectural Optimism; A Critical Review of A Simplification / Ali Darabzad
خوشبینی معماری
نگاهی انتقادی به یک سادهسازی
علی دارابزاد
هومن طالبی، معمار ایرانی، در اظهارنظری مختصر، اما قابل تامل در کتاب «در برابر ایدئولوژی [یک نقشه فرار برای معماری]»۱ میگوید: «ما معمارها باید ذاتا خوشبین باشیم و خوشبینی مسئلهای نهفته در ماست. زمانی که یک معمار خوشبینیاش را از دست میدهد، میشود پیرانزی یا لبیوس وودز، و نمیتواند پروژههایش را بسازد. ما مجبوریم به ساختن و مثبت فکرکردن، و وقتی مثبت فکر نکنیم، نمیتوانیم بسازیم.» این جمله که به صورت کوتاهتر در صفحه اینستاگرام معمار ایرانی منتشر شده است، در لایه نخست خود نوعی دعوت به پافشاری و امید در فرایند طراحی و تحقق معماری است، اما در سطحی عمیقتر، با نگاهی تئوریک، چنین اظهارنظری حامل دو پیشفرض بنیادین و مسئلهساز است: نخست، تقلیل نساختن به ناکامی یا ضعف؛ دوم، برابردانستن بدبینی با انفعال یا بیثمری. این یادداشت با بازبینی مفهومی و تاریخی این دو فرض، تلاش میکند تا نسبت میان خوشبینی، بدبینی، و عمل معمارانه را با نگاهی انتقادی بازخوانی کند.
Architecture, Theory & The Boundaries of Production / Ali Darabzad
معماری، نظریه و مرزهای تولید
تاملی بر دیدگاه لبیوس وودز
علی دارابزاد
لبیوس وودز در یکی از مواضع نظری خود، معماران را به کنشگری در عرصه تئوری فرا میخواند. از نظر او، معماران نباید منتظر بمانند تا نظریه از دل دانشگاه یا محیط آکادمیک به آنان عرضه شود، بلکه باید خود، خالق و نویسنده نظریه باشند.۱ این فراخوان، پرسشهایی بنیادی را پیشروی ما میگذارد: چه چیزی میان معمار و نظریه فاصله انداخته است؟ مرز میان حوزه حرفهای معماری و فضای آکادمیک چگونه شکل گرفته است؟ و در نهایت، چه ویژگیهایی «معماری» را از «ساختوساز» متمایز میکند؟
Architectural Competitions; Terms & Conditions, Rules & Criteria / Mehrdad Zavareh Mohammadi
مسابقات معماری؛ تعاریف و پیشفرضها، قوانین و مقررات
مهرداد زواره محمدی
مسابقه معماری باید فرایندی عادلانه، شفاف و حرفهای برای انتخاب طرحهای معماری، بهویژه در پروژههای شاخص و عمومی باشد. این فرایند که بارها در سراسر جهان آزموده و تجربه شده است، یکی از مفیدترین و موثرترین روشها برای دستیابی به طرحهای کارآمد محسوب میشود. اگر در برخی موارد، برگزاری مسابقات معماری در کشور ما نتیجه مطلوبی به همراه نداشته، علت آن، نه ذات مسابقه و فرایند آن، بلکه عملکرد ضعیف و نادرست عوامل و ارکان مسابقه بوده است.
آنچه در ادامه میخوانید، برگرفته از ضوابط و مقررات داخلی و خارجی مسابقات معماری، و همچنین تجربیات شخصی نگارنده در مدیریت، برگزاری، داوری و نظارت بر مسابقات مختلف است. امیدوارم مطالعه این نوشتار به بهبود روند برگزاری مسابقات معماری و افزایش اثربخشی آنها در ارتقای کیفیت معماری و سیمای شهرها کمک کند.
Informed Innovation or Empty Contextualism; Lessons From Two Projects / Pooyan Ruhi
نوآوری آگاهانه یا زمینهگرایی توخالی
درسهایی از دو پروژه
پویان روحی
Half a Century of Insisting on a Problematic Urban Planning Code in Iranian Cities / Babak Shokufi
نیمقرن اصرار بر یک ضابطه شهرسازی مشکلساز در شهرهای ایران
بابک شکوفی
Reclaiming the “Discipline”: An Attempt to Redefine Autonomy / Pooyan Ruhi
The Metamorphosis of Architecture in the Obsolete Myths of Seyyed Hossein Nasr / Babak Shokufi
مسخ معماری در افسانههای منسوخ سیدحسین نصر
واکاوی شکست رویای معماری معاصر ایرانی
بابک شکوفی
Architecture & Content: Who’s afraid of the Form-Object? / Pier Vittorio Aureli, Translated by Barbod Alimohamadi
معماری و محتوا: چه کسی از فرمـشیء میترسد؟
پیر ویتوریو اورلی
ترجمه باربد علیمحمدی
