دوباره پریتزکر
تاملاتی در رویارویی با مشهورترین جایزه [نا]معماری دنیا
پویان روحی

علیرضا تغابنی
حضور من در جشنواره معماری فیلیپین، مثل کسی بود که به یک مهمانی بزرگ خانوادگی دعوت شده باشد، از آن مهمانیها که همه از هزار سال پیش همدیگر را میشناسند و تو به عنوان تازهوارد جمع، سعی میکنی به واسطه لحنها و شوخیها و صحبتها، فضا را بفهمی، دینامیزم روابط را کشف کنی، موضوعات و دغدغههایشان را ببینی و از دریچه این مهمانی، به فضای اجتماعی، اقتصادی و عاطفی آن جمع نزدیک شوی.

پویان روحی۱
![مجموعه فیلمگفتارهای «آموزش معماری؛ بحران[های] وضعیت [معاصر] و چشماندازهای آینده» مجموعه فیلمگفتارهای «آموزش معماری؛ بحران[های] وضعیت [معاصر] و چشماندازهای آینده»](http://uploads.iranian-architect.ir/2020/02/reading-0100.jpg)
علیرضا عظیمی
اخیرا یادداشتی را به قلم پویان روحی که توسط همکاران گرامیام در رسانه معمار ایرانی منتشر شده بود، خواندم. بنا بر پیشنهاد برخی همکاران استاد و باتجربهتر، فرصت را برای برقراری یک گفتگوی معمارانه مناسب دیده و نظر خود را پیرامون آن یادداشت در ذیل ذکر کردهام، با یادآوری این نکته که این تنها، نظر حقیر است و هیچ ادعایی و زاویهای با نگارنده و رسانه معمار ایرانی ندارم و هدف، تنها بحث معماری است.

کاترین اسپریدونف
آنچه در ادامه میخوانید، تحلیلی است از کاترین اسپریدونف، یکی از داوران دومین دوره جایزه شایستگی معمار ایرانی (۱۳۹۸)، درباره معماری ویلای شماره ۳۰، اثر مهندسین مشاور پادیر (سعید میرمحمدصادقی و لادن زارعی) که امسال رتبه نخست این جایزه را به خود اختصاص داد.

آرش بصیرت

پویان روحی

مهشید معتمد
